Sztuka XX wieku

Obrazy Matisse'a nie oddawały nastroju grozy, co było założeniem twórców ekspresjonistycznych. Najważniejszym dziełem twórców malarstwa ekspresjonistycznego jest Krzyk, namalowany w 1893 roku przez Norwega, Edvarda Muncha. Obraz ten ukazuje krzyczącą postać na tle zniekształconego krajobrazu, odzwierciedlający najgłębsze lęki artysty związane z wyobcowaniem współczesnego człowieka.
Poważne użycie koloru ma na celu wzmocnienie treści emocjonalnej przekazywanej przez obraz, jednak należy zauważyć iż sam obiekt odgrywa w tym przypadku równie ważną rolę co otaczające go tło.
Tak mocny efekt Munch osiągnął zarówno dzięki bardzo dobrze dobranym krzykliwym kolorom, krętej i niespokojnej kresce oraz dającej się łatwo zauważyć obojętności poruszających się na drugim planie postaci.
Pod nazwą ekspresjonizmu kryje się wiele trendów malarskich oraz związanych z nimi artystów. Już na początku XX wieku powstała w Dreźnie grupa pod nazwą Die Brucke (z polskiego: most). Artyści należący do tej grupy stosowali w swoich obrazach wyraźne i krzykliwe kolory, a z obrazów Muncha wykorzystali pomysł z wydobyciem na pierwszy plan przesłania natury psychologicznej.
Do najważniejszych artystów tej grupy zalicza się Ernsta Ludwiga Kirchnera, który za pomocą silnie zdeformowanych kształtów oraz nienaturalnych kolorów starał się oddać degradację życia miejskiego. Emil Nolde z kolei wprowadził do swej twórczości elementy fantastyczne. Pod szyldem ekspresjonizmu powstała również inne grupa – Der Blaue Reiter ( z polskiego: błękitny jeździec). Najważniejszą osobą w tej formacji był Wassily Kandinsky. Styl tego pochodzenia rosyjskiego malarza oparty był na teorii przypisującej każdemu z kolorów odpowiedni stan ducha.
Dla przykładu błękit oznaczał spokój, a kolory żółte odwagę, od tego dzielił go tylko jeden krok do malarstwa czysto abstrakcyjnego, całkowicie oderwanego od dążenia do odtwarzania świata zewnętrznego.

orkiestra weselna doradca finansowy piła szablony stron za darmo